Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
W tym odcinku Mistrzyni omawia muzykę i duchowość, a także możliwość zorganizowania gali rozdania nagród rozrywkowych.Lubię deszcz. Bo deszcz jest jak wiadomość zesłana z Nieba. Kiedy pada deszcz, jest jak most łączący Niebo i Ziemię. Dlatego naprawdę lubię deszcz. Często słucham deszczu i czekam na niego razem z moimi uczniami. Właśnie dlatego napisałam tę piosenkę.Gdziekolwiek pójdziesz, gdziekolwiek pójdziesz, pamiętaj o mnie, gdy spadnie deszcz, pamiętaj o mnie, gdy spadnie deszcz. Moja droga… Od miesięcy kaszlę. To musi być ogłuszające dla uszu. (Nie, Twój głos jest bardzo dobry, Mistrzyni.) (Twój głos jest naprawdę dobry.) O rany, tak bardzo kaszlę! (Twój głos jest bardzo dobry. Potrafisz śpiewać zarówno niskie, jak i wysokie tony.)Wiesz, jak bardzo muszę się czuć samotna, deszcz budzi wspomnienia o mojej odległej ojczyźnie. Wspominam chmury, wodę, TĘ OSOBĘ.„NGƯỜI” jest pisane wielkimi literami. „NGƯỜI” odnosi się do BOGA, do ISTOTY BOSKIEJ. (Brzmi ładnie.) Ach. Tak mniej więcej to wygląda. Jest tego jeszcze dużo więcej. (Tak, a Mistrzyni jest dzisiaj też zmęczona.) (No dobrze, to już pójdziemy.) (OK.) Idziesz wydrukować gazetę? (Bardzo dziękuję, Mistrzyni!) OK. Nie ma za co. (Dziękujemy, Mistrzyni.) Mam po prostu tak mało czasu. Inaczej, gdybyście lubili muzykę, mogłabym tu siedzieć cały dzień, śpiewając dla was i recytując wiersze. Uwielbiam to robić. Lubicie słuchać recytacji wierszy? (Tak, lubię.) Lubicie poezję, prawda? (Tak, oczywiście, że lubimy.) Ach, więc naprawdę ją lubicie.Ta piosenka „Người Tình” (Moja miłość), może być też recytowana jako wiersz. (Tak.) Och, jak brzmiała ta druga piosenka aulacka (wietnamska)? „Kiedy On szepcze ci do ucha” Zaaranżowałam tę piosenkę w stylu twist. To piosenka aulacka (wietnamska), ale wersja angielska jest w stylu twist.Kiedy On szepcze ci do ucha Do ucha, do ucha, do ucha, do ucha Pieśń miłości od zamierzchłych czasów, zamierzchłych czasów zamierzchłych czasów,Kiedy śpiewasz, potrzebujesz muzyki; bez niej… Takie śpiewanie jest zbyt nudne. Spieszysz się teraz? Chcesz iść do domu, prawda? (Ale jeszcze nie jadłeś, prawda?) Włącz muzykę i akompaniuj mi, gdy będę śpiewać tę piosenkę. Pozwól mi zaśpiewać tę piosenkę w stylu twist dla tych ludzi.(Ale Mistrzyni jeszcze nie jadła, prawda?) Hm? (Mistrzyni jeszcze nie jadła…) W porządku. Jem, żeby móc zażyć lekarstwo, a nie dlatego, że… Przez ostatnie kilka dni nie… To dlatego, że nie jadłam o stałych porach. (Tak.) Zazwyczaj jem jeden posiłek dziennie. (Tak.) Jeden posiłek, a może półtora lub dwa. Coś w tym rodzaju. Wystarczająco, żeby przetrwać dzień. Jestem drobna, więc nie zjadam zbyt wiele. Nawet bycie drobną może być kłopotliwe, co? Nawet moje ubrania są, no cóż… (Mały rozmiar, najmniejszy rozmiar.) Extra S (small). I nie jem ani nie piję zbyt wiele.Masz coś do zrobienia? Jeśli nie, możesz tu chwilę posiedzieć, dobrze? Jeśli jesteś zajęty, to też w porządku. (Nie, wcale nie. Tak.) Tong (…), Tong (…). (OK, poproś ich, żeby tu przyszli.) Poproś ich, żeby przygotowali torbę z prezentami dla wszystkich. (OK. OK.) Tong (…) wie o tym więcej. (OK.) (Ten jest najwygodniejszy, prawda?) (Najwygodniejszy.)Zaśpiewam piosenkę „Twist” i zrobię tym panom małą niespodziankę! Myśleliście, że praktyka duchowa będzie nudna i monotonna, co? Cóż, tutaj praktyka duchowa jest naprawdę przyjemna! (Właściwie to już w starożytności nawet Konfucjusz kładł nacisk na obrzędy i muzykę.) Tak, zgadza się, zgadza się. Muzyka najłatwiej dociera do serc ludzi. (Muzyka powinna iść w parze z obrzędami.) Teraz myślę, że może powinnam zostać piosenkarką, co? Skoro nie słuchają, kiedy mówię, równie dobrze mogę im zaśpiewać. Zaśpiewać tak, żeby to naprawdę do nich dotarło, co? (Tak.) Jest mnóstwo dobrych piosenek. (Trochę drogie, prawda?) (Tak.) Tak. (Ten keyboard jest drogi, wiecie.) Jeśli chodzi o te wiersze, można opublikować te, które wam się podobają. (Tak.) Napisałam o wiele więcej, ale już je całkowicie zapomniałem. Tak wiele. (Są ludzie, którzy mogą pomóc w udostępnianiu twoich wierszy. Dlatego potrzebujesz asystenta wydawniczego, Mistrzyni.) Ach, rozumiem. (Udostępnij je wszystkim.) Ja też mam skłonność do zapominania.(Mistrzyni, opublikowałaś tak wiele książek.) (Naprawdę wiele.) Nie, to moi uczniowie je wydrukowali. (Tak.) Ja tylko wygłaszam wykłady, a oni je spisują i drukują. (Drukują je nawet w siedmiu lub ośmiu kolorach.) (Pojawi się książka, coś w rodzaju tych książek, które...) (Te tam są dla...) Dla tych dwóch panów? (Tak.) OK. Przygotujcie coś… Ty to przygotuj… Tong (…). (Tak, to już jest przygotowane.) Przygotujcie coś innego dla tej dwójki. Ci dwaj już to otrzymali w Waikiki. (Tak.) Dla tej dwójki powinno być coś innego. W takim razie daj tym dwóm trochę więcej. (OK.) Albo daj mu te dwa dodatkowe zestawy. A wszyscy inni dostaną tyle samo. Po prostu daj tym dwóm dwa dodatkowe zestawy. Rozumiesz? (Rozumiem.) W takim razie zrób to tak samo jak w Waikiki. Rozumiesz? To miejsce na Hawajach.Z czego się śmiejesz? (Po prostu mi się to wydaje zabawne.) Co? (Ona jest po prostu szczęśliwa.) (Może jest szczęśliwa, bo widzi, że Ty jesteś szczęśliwa, Mistrzyni.) OK. (Trochę wyżej.)Leć! Z powrotem do raju… W porządku. Nuta jest ładna. Daj mi to.Jeśli się spieszysz, po prostu daj mi znać. (Chętnie posłuchamy, po prostu posłuchajmy.) Cóż, słuchacie za darmo. Później możecie powiedzieć: „Ona nie pozwoliła mi wrócić do domu”. W porządku, nie ma sprawy.OK. Zostawmy to tak, jak jest. Zmniejszcie głośność. Ten sprzęt nie jest zbyt dobry. No dobrze, nieważne. Zostawcie tak. OK, w porządku. Po prostu na razie to znieście. Tym razem to nie jest prawdziwe nagranie. Później, kiedy wydam tę muzykę, dam ci ją. OK? (Tak.) Jak tylko muzyka będzie gotowa, dam ci ją. (Płyta CD.) Kiedy będzie na płycie CD, dam ci jedną. Tak. Nie, nie, zapomnij o tym. To i tak tylko wersja prowizoryczna. Poczekaj, aż zaśpiewam to porządnie… (Robimy te zdjęcia, żeby wysłać je Tobie, Mistrzyni, i będziemy mieli też coś do opublikowania.) OK. Czy oni tańczą? Po prostu daj mi znać, kiedy mam zacząć śpiewać.Kiedy On szepnie ci do ucha. Zrób to głośniej. Pieśń miłości od zamierzchłych czasów, od zamierzchłych czasów, Nie śpiewasz? … od zamierzchłych czasów.Potrzebny jest tu duży chór w tle, żeby to zadziałało, żeby było fajnie. Wiesz, wiesz, że tak jest. Nie mam dziś nastroju, więc nie śpiewam zbyt dobrze. Po prostu zaśpiewam to tak, jak mi wyjdzie.Wiesz, wiesz, że jesteś ukochanym, ukochanym przez niebiańskie gwiazdy. O nie, nie. Ten zespół jest okropny. Nie brzmi to zbyt dobrze, co? Nie jest dobrze. (Może to dlatego, że nie ma efektu echa. Potrzebujesz tego do śpiewania.) Rozumiem, rozumiem. To nie jest w porządku. Widzicie, to dlatego, że brakuje tego dźwięku z rezonansem.Nieważne, przestań, przestań. To sprawiłoby, że straciłbym twarz. (Mistrzyni straciłby twarz.) Nie, ludzie mogliby pomyśleć, że nie śpiewam dobrze. (Proszę, trzymaj mikrofon, Mistrzyni.) Ach, nieważne. Kiedy? (Mistrzyni, proszę, daj wszystkim występ muzyczny, żeby mogli się cieszyć.)(Ta dwójka dostała się do finału.) W porządku. (Nagrody zostaną wręczone w przyszłym tygodniu.) Naprawdę? Muszą być bardzo utalentowani, co? (Mistrzyni, może mogłabyś po prostu ufundować nagrodę dla zwycięzcy, dla najlepszego śpiewaka.) Naprawdę? (Tak.) (Mistrzyni mogłaby wysłać nagrodę dla zdobywcy pierwszego miejsca.) (Tak, oczywiście.) (W takim razie Mistrzyni może dać nam coś, co będziemy trzymać, stojąc; możesz po prostu nam to przekazać, żebyśmy to tam wynieśli…) OK. OK, to się nada. (Nie rozdawaj tych rzeczy. Te rzeczy nie mają nic wspólnego z pomocą humanitarną.) (Nie, te rzeczy nie są przeznaczone na cele charytatywne.) Naprawdę? Więc nie? Nie powinnam nic rozdawać? (Nie.) (Nie) (Lepiej nie.) Dlaczego nie? Nie, co? Dlaczego wszyscy mają różne opinie? Co mam teraz zrobić? Więc mam coś rozdać, czy nie? (Właśnie o tym rozmawialiśmy dla zabawy, ale…) (Jeśli Mistrzyni chce coś ofiarować, niech to zrobi, gdy społeczność aulacka (wietnamska) będzie prowadzić działalność społeczną.) (Działalność charytatywna.) (Tak, działalność charytatywna. Ci ludzie są już uznanymi piosenkarzami, więc nie ma potrzeby dawać im niczego więcej.) (Vietnam Post rozdał jednak sześć trofeów.) (Pierwsze, drugie i trzecie miejsce dla kobiet; oraz pierwsze, drugie i trzecie miejsce dla mężczyzn. To tylko rozrywka. To im tak naprawdę nie pomaga.) (Ale chodzi o coś więcej; jest wiele powodów. Słyszałam, że to tylko dla zabawy.) (Bo te rzeczy są tylko dla zabawy.) Och. (To raczej sprawa osobista.) (To tylko dla zabawy.) Dajmy im spokój. To i tak lepsze. Lepsze niż gdyby gdzieś wyruszyli i zrobili coś złego. (Cóż, to coś, co robią cały czas. (To jest coś innego.) (Cóż, to ich wybór. Będą musieli sobie z tym poradzić.) No dobrze, zagłosujmy. (To zależy od nich.)Powinniśmy przyznać tę nagrodę, czy nie? Ci, którzy są za przyznaniem jej, niech podniosą ręce. (Nie, lepiej nie. Głosuję na „nie”.) Głosujesz na „nie”? OK, OK. To demokratyczne. Jeśli mówisz, żeby nie przyznawać, to nie przyznamy. Właściwie to myślałam o przekazaniu im pieniędzy. Co teraz? No dobrze, jeśli mówicie, żeby nie przyznawać, to nie przyznamy. OK. Jestem wyluzowana. Jeśli powiecie, żeby dać, dam; jeśli powiecie, żeby nie dawać, nie dam. Proste. (Mistrzyni, lepiej byłoby dać to zamiast tego biednym gazetom.) Które gazety są biedne? (Wszystkie cztery gazety są biedne.) Wszystkie cztery gazety są biedne? (Wszystkie cztery gazety są biedne, Mistrzyni.) OK. No dobrze. (…), możesz dać każdemu z nich tysiąc dolarów. Wrzuć je do czerwonych kopert. (OK.)Ludzie z branży dziennikarskiej są zazwyczaj biedni, co? Ogólnie rzecz biorąc, dziennikarze są biedni. Ale mamy naszą… (Bieda to nasza karma, Mistrzyni. To karma, więc jesteśmy biedni.) Mamy naszą godność. (Tak.) (Znasz mnie; ci dwaj panowie zaczęli pracować w dziennikarstwie jeszcze wcześniej. Pracowaliśmy w dziennikarstwie przez około 30 lat, ale później przestaliśmy to robić.) (Nie daliśmy rady tego kontynuować.) Robimy to dla godności, a nie dlatego, że… (Ale od prawie roku…) Znowu macie ochotę to robić, co? (Po tak długiej przerwie od razu wróciliśmy do tego. Ale kiedy już się w to wciągnie, to ciężka praca.)Photo Caption: „Każda piękna rzecz została stworzona, by przypominać każdemu o PRAWDZIWYM DOMU!”
